abraham

Genesis 22

Een gezicht vertalen doen we voortdurend.
"Begrijp ik je goed dat ...?"

Alles waarje je leven voor gegeven en genomen hebt opgeven?
Tot het uiterste gaan. Gegaan.

Verdreven, de aarde rood.

De engel van de Heer, God bij wijze van spreken.

De ram
achter de struik.
En Sarah,
ongewild getuige
en ontzet.

Het lichaam.

Het licht lijkt van beneden te komen.
Het hout nog groen.

Een hemel, zoals in het hebreeuws, te lezen van rechts naar links. De bedreigde intimiteit van het leven van elke dag.
De vlucht voor de vervolging.
Het leed.
Een samenvatting ook van de 2oste eeuw.
Kan dan, de hemel nog iets?
kan dan de hemel meer dan een hand tegenhouden als dat kan?

	Probeer het Aangezicht te lezen dat ons door de hand van Chagall hier aanziet. Hij is de jongste niet meer. Zojuist (in Genesis 17) is zijn naam veranderd van Abram (Vader is verheven) naar Abraham (Vader van velen). Volgens de rabbijnen zit hij met de pijn van de besnijdenis nog in zijn lijf in de hitte van de dag voor de ingang van zijn tent als er drie vreemdelingen langskomen. Genesis 18 is naast Genesis 12 ("Ga weg jij, ja jij, uit ... uit ... uit ... naar") en Gensis 22 (Gij weg jij, ja jij en neem je zoon, je enige, van wie je houdt") een van de drie hoofdverhalen over Abraham. Abraham als Heer Abraham, gastheer voor zijn gasten. Het tafereel is bekend als icoon
Sarah staat achter hem
Abraham als gastheer voor zijn gasten maar ook, rechtsboven, Abraham die door God in vertrouwen genomen wordt terwijl hij de twee engelen uitgeleide doet. Zij gaan zien of het waar is wat over Sodom wordt verteld, dat je daar als vreemdeling niet zeker bent van je leven.

	Het schilderij begint met een grote hand die een kleine boom plant, of ruimte geeft. Achter die hand is er die gestalte op de kameel, een vreemdeling op aarde, iemand onderweg. Uit die twee drie gestalten lijkt het schilderij zich gul uit te rollen.
		Zie je daar links ook die ram in de struik verward? Een kip loopt naar buiten.

De drie van achteren gezien en toch zie je hun aangezicht. De tafel is gedekt. Ietwat typisch gezegd: Abraham kent natuurlijk zijn Tora. (In de bijbel is geen eeder en geen later. Alles is synchroon.) Hij weet dus ook wat gebeuren gaat, met zijn zoon die nog aangekondigd moet worden, met zijn volk tot in de progroms in Rusland en de verschrikkingen in Naziland toe. Ondanks de zekere afloop daarvan, het verdriet is op zijn aangezicht afleesbaar.

	In ieder geval de middelste gestalte heeft een sandaal aan en een voet onbedekt. Dat het geen toeval is zie je aan de tafelpoten, een wel, een niet bewerkt. Het komt al in de byzantijnse kunst voor en is ook bekend van een reliëf in de Saint-Sernin in Toulouse, (http://img.agoravox.fr/local/cache-vignettes/L200xH404/Saint_sernin-846b4.png). Twee figuren hebben een sandaal aan. De een draagt een leeuw, de ander een lam. Een van de lezingen nu is: het is een beeld van christus-geboorte, sterk als een leeuw en enkel tederheid.
	De drie mannen uit Genesis 18,2 doet Abraham in 18,16 uitgeleide. Uit die drie maakt een zich los als de Heer. Hij is van mening dat Hij voor Abraham niet kan verbergen wat Hij gaat doen. "Die mannen"keren zich in 18,22 om naar Sodom. Maar Abraham blijft staan voor het Aangezicht van de Heer. In 19,1 heten de andere twee "engelen".