I Om en nabij alles wat we zouden willen zeggen hebben we eigenlijk al gezegd. Ons lexicon is in ieder geval zo’n beetje uitgeput. Op een enkele toevoeging[1] na hoeven onze vragen alleen nog maar de textuur van de tekst te benoemen, de lectuur en het schrift, het meesterschap en het spel, paradoxen ook die elkaar ook aanvullen[2] en de grafische verhoudingen tussen het levende en de dood: in het tekstuele, de textiel en de histologie[3]. Wij blijven binnen de afbakening van dit weefsel: tussen de histos[4] als metafoor[5] en vragen naar de metafoor als een histos. Omdat we alles al gezegd hebben moet u het ook voor lief nemen dat we nog even door gaan. Voor de goede verstaander: in de ban van het spel. Dus dat we nog even schrijven: over Plato. Die heeft al in de Faidros gezegd dat het schrift zich alleen maar kan herhalen. Het “betekent altijd hetzelfde” (semainei) en het is een “spel” (paidia). [1] Supplément. [2] Supplementarité. [3] Weefselleer. [4] *(1) Histos, wat
rechtop staat. I. Mast. II. Het is de mast waaraan in de oudheid, niet zoals bij
ons horizontaal (behalve bij de Gobelins en in India) geweven werd, waar de draden
van schering aan waren bevestigd zoals dat getouw van een wever. Daarvandaan:
1. Weefgetouw; 2. daarvandaan de ketting of schering van
een getouw, daarvandaan het raam; 3. weefsel, doek, stuk doek; 4.
analoog spinneweb; of honingraat. III. Stok, staaf; IV analoog: been van een been.
[5] Metafoor van het griekse meta-feroo, over-dragen. Wat overdrachtelijk, figuurlijk, gezegd word. Vaak een vergelijking. Klassiek is het schip van de zee, te weten de kameel. Denk je aan: overdrachtelijk, niet-letterlijk, dan vermoed je dat er aan deze eenvoudige uitleg toch wel enkele vragen kleven. Peins bij de voorafgaande zin over het werkwoord kleven. Met andere woorden: hoe figuurlijk is letterlijk? Zie
het in 1971 voor het eerst verschenen la mythologie blanche, la métaphore dans
le texte philosphique, herdrukt in J.Derrida, Marges de la philosophie,
Paris, Éd.de Minuit 1972, pp.247-324. |