Syrië en Jordanië

een (Rosetta-) reis van 15 tot 29 oktober 2007.
Er was nog nauwelijks iets te zien van wat wij in 2013 horen

Een unieke collectie foto's en teksten van deze reis vind je op de site van Ruud Abeln.

Mea stuurde deze plaat uit Petra. Wie had er op het moment van de opname enig vermoeden van wat ons hier te wachten stond?

Qasr Kehanah

Meestal wordt het toch anders bekeken

Wat een face!

 

Kijk maar: "in the middle of nowhere" opeens dit statement!

Qasr Kahana ligt tegenwoordig langs de autoweg naar bijvoorbeeld Irak. Dertig jaar geleden lag het nog in the middle of nowhere, in de woestijn, een uur of twee met oude taxi's grijs van het stof hobbelen door de woestijn. Een doek om je hoofd grootdeels in te pakken, is geen overdreven weelde. Het bouwwerk zelf dateert uit de 8e eeuw neemt men aan. Wat is het?

Het geheel ligt relatief gezien ietsjes hoger dan de omgeving.
Een soort vesting?
Een versterkt bolwerk?
Tegenwoordig denkt men meer dat het een karavanserai was, een plek om te overnachten langs de handelsroute.
Een plek ook om, onderweg,je schatten tijdelijk op te slaan.

 

Qasr Amra

Even verderop (met de bus) ligt Qasr Amra, gebouwd als een luxe buitenverblijf voor lieden in goede doen uit Damascus waarschijnlijk. Vermoedelijk was toen, 8e of 10e eeuw, de omgeving toch wat groener dan nu, waren er dieren voor de jacht. In het bouwwerk is een compleet bad. Er zijn fresco's. En er is een fraai gereconstrueerde waterput met een wiel voor een dier of een slaaf om de emmer gemakkelijk op en neer te laten gaan.

 

Een hefboom.
Door daaraan te draaien laat je een verticale paal rondraaien. De beweging van de paal wordt overgezet in het draaien van een verticale balk. Het uiteinde heeft een rol touw met een vat dat naar beneden en naar boven gedraaid wordt.

 

 

Binnen zie je de resten van een compleet bad. De leefruimten laten mozaiken zien. Het wordt gedateerd van midden 7e tot midden 8e eeuw.
 

Dat allemaal dank zij water!

De middag is voor de Citadel van Amman.

Zoals steeds, op de hoogste plek van de stad is het oude centrum. Daar is om te beginnen deTempel van Hercules, toegewijd aan Marcus Aurelius (161-180 gebruikelijke jaartelling). Loop je even door dan zie je voor je en steeds meer beneden je de oude stad. Op de citadel vind je duidelijke resten van een Byzantijnse kerk. Even verder vind je de resten van bebouwing uit de tijd van de Omayyaden (658-750). Aan Spaanse teksten op borden bij de opgravingen zie je dat Spanjaarden hier bezig zijn met opgravingen. Er zouden relaties zijn met Córdoba. Er is een grote audientiezaal waar een moderne koepel overheen geplaatst is. Het lijkt nu een Moskee - denk ik als niet ingewijde vreemdeling.

Jordaans Archeologisch Museum op de Citadel

De koperen rol (copy)

Genesis 22 gebruikt het kinderoffers als achtergrond. Het was een element in de cultuur (rond 2000 voor). Om de goden gunstig te stemmen bracht je een offer van wat je dierbaar was, een echt offer. Abraham moet in Genesis 22 leren dat dit niet de bedoeling is. Hij moet afstand nemen van die cultuur, van dat gebruik. Zijn ZOON is niete ZIJN zoon, maar zijn ZOON. Dat is iets heel anders.

Het kind werd in een kruik onder de drempel van het huis begraven. Daar is het gevonden. Iets dergelijks vind je ook in het Rockefellemuseum in Jerusalem, in de Herodesstraat (let op de naam), op een kaart direct boven de Damascuspoort.
 
Eerst de fragmenten en dan het geheel.
Het zouden wel eens de oudste beelden kunnen zijn van de mens.
 
 

zo zou je een idee kunnen krijgen van de verhoudingen

 

 

 

Tuchè van het griekse werkwoord tugchanoo [tunchanoo]
aantreffen.
Tuchè is wat iemand treft, ten deel valt.

Wij kennen de godin vooral met haar latijnse naam:
Fortuna.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 
In een klein vertrek, een hoekje apart, staan naast elkaar vier sarcofagen.
 
Gevonden in 1966.
Ergens tussen de 13e en de 7e eeuw voor de gewone jaartelling.
Misschien nog een keer, vanuit een andere hoek.

 

 

 
   
Uit het museum loop je in de richting van de uitgang. Je kunt linksaf.
Je passeert de resten, ongeveer een meter hoog, van een Byzantijnse kerk. Verderop een gebouw.
De loopplank loopt licht naar beneden. Het gebouw is dus ten dele verzonken in de bodem waar je zelf op staat.
Het oogt als een moskee, wordt ook zo genoemd, maar het is de ontvangstruimte uit de tijd dat de Omayyaden vanuit Damascus het gebied beheersten(658-750).
De koepel is een recente constructie van hout.


Een ruimte die je stil maakt


Het einde van de eerste dag.

De eerste dag.
Amman achter de rug.

Het vliegtuig brengt ons 's avonds naar Damascus.

Damascus

Bij het oplichten van de eerste dag in Damascus.
Na het ontbijt een eerste wandeling.
Damascus is allang wakker.
Na wat omwegen verdwijnen we in het diffuse licht van de soek en de moskee.
Het einde van de "hoofdstraat" verraadt Romeinse bouwkunst.
 

Stap je de vrije ruimte in, kom je op een groot plein

Hieronder zie je waar we vandaan kwamen.

 

Het geheel wordt absoluut gedomineerd door de minaret van de Ommayyaden Moskee.

Een maand of drie geleden werd bericht dat deze minaret opgeblazen is. (nov. 2013)

We laten de Moskee nog even. De poort is nog niet open.
We gaan links af en daarna lopen we langs de muur van de Moskee.
We blijken op weg naar de Sayyida Ruqayya Moskee, een bedevaartplaats.

Sayyida Raqayya is de dochter van de martelaar Hoessein wiens heiligdom in Kerbala, Irak is. Ongeveer een jaar geleden is dat schitterend bouwwerk in Kerbala ongegeneerd verwoest.

Hoessein is een martelaar die zeer vereerd wordt door de Sjieieten - het zuiden van het tegenwoordige Irak. De vele zwarte vrouwen die we zien komen vooral uit Irak en Saoedië_Arabië. Het zijn pelgrims. We zullen hen nog veel zien in de stad.

Vrouwen moeten aparte kleding aan. Het is voor het eerst in deze reis.

Onwennig.

Bekijken en zien dat je gezien wordt

Het grafmonument zelf.
Mannen en vrouwen zijn strikt gescheiden.

Weer buiten. Wij komen uit Saoudië.
Met de kennis van nu: zie hoe veelvuldig de president de vroomheid decoreert. (nov. 2013)

 

Even verder. Doekjes, kapjes, uiterst rechts: wanneer je je armen wilt bedekken.
Aan de vingertjes zitten de mouwen.

Het plein in wit marmer. Rechts binnen komen we binnen. Het eerste wat we zien is een mozaiek-muur.

De hoge muur laat de oorspronkelijke Basilica-vorm zien.
Zij is nu het centrale deel van de grote gebedsruimte.

Andere Moskee, andere pak. Maar er zijn variaties wanneer je je voorbereidt.

Volgens de plaatselijke traditie hebben de leerlingen van Johannes de Doper het hoofd van hun leraar
in Damascus een plaats gegeven.
Een plaats om te gedenken.

 

In de middag willen we wat rust.
We bezoeken we een karavanserai.
Een intieme plaats.

De macht van water.


Voeten, maar de deuk in het midden geeft een idee van de vrachten die hier "gegaan" zijn.

Een paradijselijk beeld.
Morgen wordt het een dag van reizen. Op naar weer een van de hoogtepunten.
Palmyra.
Tot nu toe alleen bekend vanuit spaarzame literatuur.

Het schijnt een plaatje te zijn.

Het blijken er veel te zijn.

Palmyra