Baalbek

Om te beginnen wordt het vandaag een hele onderneming. We zullen eerst de grens met Libanon moeten passeren.
Het heeft me de laatste jaren altijd verbaasd, dat de Syriërs zo vaak de pers halen vanwege hun aanwezigheid in Libanon.

Terwijl ik me oriënteer in de reisboeken wordt me duidelijk dat het verschil tussen Syrië en Libanon pas sinds de tweede wereldoorlog bestaat.
Wanneer Frankrijk in handen van het Nazi-regiem valt komen "Syrië-Libanon" in de macht van het bewind van de Vichyregering.
Vanuit Syrië wordt de Engelsen gevraagd te komen helpen.
De laatst Engelsen trekken in 1946 weg.
Syrië wordt zelfstandig. In 1943 komt er in Libanon een overeenkomst.
De Fransen beginnen de macht over te dragen in 1944. Dit leidt tot een zelfstandige staat in 1946.

Het is een heel gedoe de grens over te komen.
In de douanekantoren staat uitbundig dat het verboden is te roken.
Bijna iedere douanier rookt.
Verschil moet er zijn en wetten worden toch steeds individueel en collectief op een eigen wijze geinterpreteerd.
Het lukt de stempels te bemachtigen.
Enkele minuten later is er een feestelijke onderbreking.
Een grote, goed georganiseerde, flink uitgegroeide bakker.
We eten voortdurend een soort pannenkoekachtig brood.
Het blijkt als een opgeblazen kussentje uit de oven te komen dat elegant over het transportband danst
en aldus verderop vastbaraden ingepakt wordt.

Neem even de tijd om te kijken naar de kaart.
Let op Damascus en zie dat Baalbek niet ver is.

Het blauwe hoekje links boven, de Middellandse Zee.
De streek bij de kust is licht heuvelachtig. Dan is er een gebergte. Je ziet het ook aan scherpe bochten in de weg.
Daarachter ligt de steeds weer genoemde Bekaa-vallei. Links en rechts gebergte.

Aangekomen gaat de bus vrij snel rechtsaf. Een afdakje met souveniers.
Uit krantenvellen aan de muur bljkt dat hier een opgegeven steen ligt.
Formaar: 21,5 bij 4 bij 4,5. Alles in meters.
Deze steen heeft het tempelgebied niet bereikt.
Aan de menselijke figuur rechts kun je je iets voorstellen betreffende dat formaat.

Kijk je wat hoger op de foto dan zie je een paar zuilen staan. Die komen we straks nog tegen.

Je moet uiteraard van rechts naar links lezen.
Horen en zien is niet meer. Zwijgen wel.

Het tempelminiatuur geeft een indruk van waar wij de resten van gaan zien.

 



Te voet gaan we naar het eigenlijke reisdoel, de Juppitertempel.
Een trap voert ons naar de hoofdingang van het complex.

Het is moeilijk je voor te stellen, hoe groot dit is.
De volgende opname laat je terug kijken naar deze ingang. Daar staan mensen bij.
Het geeft een idee.

 

Op de achterkant van het entreebiljet staat een handzame plattegrond.

Bij de pijl komen we de trappen op.
We treden binnen in een zeshoek, een voorhof.
Daarachter strekt zich het grote plein uit.
Linksboven op dat grote plein gooien we straks een blik in de Bekaavallei.
De eigenlijke Tempel van Jupiter ligt daar voor ons.
Via een wandeling gaan we naar de tempel van Bacchus. Daar zien we een stuk van het plafond op de grond.

Alles bij elkaar zijn we hier wel een uur of vier.

De rechterkant van het hexagonaal.

De ogen draaien nu naar links. We zien bijna recht voor ons uit.
Vooraan, meer naar rechts: Juppiter. Links de Bacchustempel.

Het grote plein. Er gaan een paar planken het plaatje uit. Een klein groepje duitsers is daar aan het graven.

Zomaar, in het voorbijgaan, in de muur.
Een medusa, een schrikgoden die het angstaanjagende weg moet houden.
Een versierd rund, een offer.

Details

Oversteken naar de Tempel van Jupiter.

Alleen maar om een idee te krijgen van de formaten.

Decoratieve lijsten. Je herkent het motief van de swastika dat de nazies misbruikten als teken van hun manhaftigheid.

Een eerste glimp opde zuilen die we bij aankomst al zagen.

Vergelijk de menselijke verhoudingen.
De Bekaavallei. Achter de bergen ligt Syrië.

Even, een beetje schaduw.

Een verdieping lager de Bacchustempel.

Weer om een indruk te krijgen van de formaten. Zie hieronder de voet van de zuilen.

Een klein stukje van het plafond boven de gallerij rond de tempel is naar beneden gekomen.

Interieur van de Bacchustempel.

Er is ook een klein museum.


Nog een keer het plafond boven de gallerij om de tempel heen.

Een pracht dag.
Een drankje moet. Veel drinken in die hitte. Terug naar Damascus.
Bij aankomst is het alweer donker.


Een gezicht op Damascus nadat de avond gevallen is.


De volgende dag via Bosra naar Jordanië.


 

Bosra

Zodra je in Bosra bij de opgravingen en ruines komt krijg je een sombere indruk. Het lijkt in de hitte stoffig en slordig.
Bij nader inzien wordt dat beeld vooral bepaald door het gegeven dat vrijwel alles opgetrokken is uit basalt. Basalt, zeer oud gesteente, zwart.
Veel moet nog opgegraven worden.
Vroeger stond de stad op de ruines-onder-het-zand.
Zoiets was ook in Gerasj (Jordanië) het geval.
Daar is het stadje al begin vorige eeuw verplaatst.
We komen er weldra.
Eerst Bosra.

We zoeken het een kilometer of 80 onderder Damascus.
Bosra wordt in Egyptische documenten al genoemd sinds ongeveer 1300 voor.
Het is korte tijd de hoofdstad van de Nabatheeën. We komen daar nog: Petra.

De Romeinen geven het de naam Nova Trajana Bosra. Het wordt een garnizoenstad.

Het theater dateert uit de tweede eeuw.
15000 mensen konden er plaats vinden.
Pas in de 20ste eeuw is het uitgegraven. Daarom is er ook nog zoveel van intact.

 

Het podium

 

Een wandeling brengt je naar een ruimte boven en achter het podium.Daar is een openluchttentoonstelling.
Een molen, onmisbaar.

De oude stad. Er is gebouwd in verdiepingen. Wie zien een gigantische kelder, een overdekte markt.
Tempelruimtes.

 

De hoofdstraat. Zuilen links en rechts.Daartussen, in recentere tijden gebouwd, woonhuizen.
In de hoop op op gang komend toerisme worden die geleidelijk aan verplaatst.

Tenslotte: toevallig gaat de school uit.
Wat is interessanter: oude stenen of kinderen?

Dit is het laatste beeld dat ik in Syrie maak.
Een interessant land om kennis mee te maken.
We weten er veel te weinig van.

We nemen afscheid van de voortreffelijke gids Mohammed, stekende grens over.
Het tweede deel van de reis begint: Jordanië